FRUMLF III
Lfsrurinn - Hjlpendur

Hefur mannsslin, egar hn fr r frumtilveru sinni til efnisheims, og tk sr bsta barnsholdi, ar me horfi r hinni andlegu tilveru? Nei, margvslegan htt er maurinn tengdur hinni efniskenndu tilveru.

g minni ig "lnuna" sem var til sinn srsta htt, eins og ltill rtarangi, sem vill komast yfirbori, og teygja sig upp birtuna. Hn kom fram egar slarparturinn var orinn a flugur, a hann gat stt fram t hi ekkta.

egar lnan hefur tengt hina andlegu snertingu, vi hold barnsins, httir hn ekki fer sinni. fram heldur hn gegnum roskaleiir mannsins, og fram mjakast hn, uns leiin er farin enda, egar einstaklingurinn yfirgefur jarlf sitt.

Lnunni - lfsrinum, er, vi komu mannsslarinnar til jarar, beint eins htt og r roskamiklu verur sem hafa eftirlit me lnum mannanna, lta a skilyri mannsins leyfi honum a komast vi burtfr sna r efninu.

Komi a fyrir, a einstaklingurinn ni meiri roska en lnunni hefir veri stefnt, t.d. lnunni er stefnt anna fylki fimmta stigs, en einstaklijgurinn hefur roska fyrir fjra fylki sama stigs, getum vi enn fylgt lnunni. egar hn hefur numi staar v roskastigi, sem einstaklingnum er upphafi veittur mguleiki til a komast beint r efnisheiminum, heldur hn fram, bundin vi sinn fangasta.

Einstaklingurinn sem fer hltur fyrst a fara sinn fangasta, en hafi hann meiri roska en fangastaur hans, skiptir hann strax aftur um hjp og kemst a stig, sem samrmist roska hans.

Framrun mannsslarinnar er skipt nu stig. hverju stigi eru sj fylki nema fyrsta og nunda stigi.



Fyrsta stig er jrin. Niri vi jrina eiga mannsandar sem eru farnir ekki heimkynni, nema v aeins a eir su vanroska og skilningslausir um framhald lfsins ea vegna ess a einhverjir stvinir bltt fram draga niur, lama mtt eirra og roska, me slmu lferni snu. Auk essara mannsanda eru hjlpendurnir niri vi jrina. a eru sterkar verur sem starfa meal annars a v a bjarga essum slum.

Nunda stigi er aeins ofurlti rep, ar sem mannsslirnar staldra stutt vi ur en r ganga inn rki herra sns. Einstaklingnum er veitt tkifri til a roska sig fram, roska sig hi endanlega. a er enginn sem segir: "Hinga kemstu en ekki lengra." Nei, honum eru gefnir mguleikar til a halda fram roska snum. Hin andlega lei stendur honum opin og hva vill svo einstaklingurinn leggja sig til a komast sem lengst?

egar einstaklingurinn byrjar a lifa snu efnisbundna jarlfi, er lnan hans tekin inn hi margtta svi, ar sem yfirlit er yfir allar lnur mannanna. ar skulum vi n dvelja nokkra stund.

a eru n heimkynni, n tilvera, ar sem aeins hinar allra roskuustu verur lta eftir brautum mannanna. Hinn stri geimur er ein hvelfing og essi stra hvelfing er ll sett allavega lnum og rkum. ar m gera yfirlit yfir stand mannsins og ar kemur berlega fram hvernig a er. Hvort hann er enn vi sna lnu ea ekki, hvort hann er lei til algleymsku ea hvernig stand hans er a ru leyti.

Heilbrigur einstaklingur kemst ekki hj v a fylgja lnunni sinni, en heilbrigur og roskaur einstaklingur yfirgefur sna lei og lnu og fyrr ea sar m bast vi a hann hverfi alveg, r hinum margvslega undramtti lfsins.

Lnur einstaklinganna halda fram a vera me allavega litum, eins og frumagnirnar voru egar frumheimi snum og annig ber hver lna fyrir sig, sinn lit allt fr byrjun til enda.

Lnan tekur loks enda, egar einstaklingurinn hefur enda veru sna vi efni og hverfur me honum inn hans slrna lkama og veitir honum ann htt styrkleika framhaldinu.

egar einstaklingurinn fer, er a fyrsta sem hann skynjar, bjartur ea daufur vegur, eftir v hvernig hann er gerur, af sjlfri slinni, sem er a f njan hjp. v a etta sem einstaklingurinn skynjar sem veg, er lna ea lfsrur hans.

Hann finnur a vegurinn tilheyrir honum og a eftir honum verur hann a fara. En um lei og hann svfur eftir honum samlagast vegurinn/lnan slinni og veitir henni mjg mikinn rtt, s lnan bjrt og bein. En ef hn er dauf og okukennd, veitir hn slinni ltinn styrk, enda skir slk sl aftur niur til jarar og leitar ar a eim llegu verkum sem hugur hennar var fullur af jarlfi. Hn hefur ekki rtt ea vilja til a roska sig frekar fyrir a, a hn viti a hn s farin. Virist , eins og jarvistinni, a r vilji ekki vita, a me slkri framkomu vinna r mti lfinu, gu dauans - algleymskunnar.

En mannsslin me bjrtu brautina, byrjar strax a lra speki lfsins, heldur fram a roska sig enn meiri krafti en jrinni. a sem flk kallar daua, er hjpaskipti slarinnar.

Lkaminn leggst til hliar, hann a vera binn a vinna sitt hlutverk og einstaklingurinn fr annan hjp. S hjpur er svo miklu fngerari en lkaminn, a vi arnstu hjpaskipti hverfur eins og ofurltil orka inn ann nsta hjp.Einstaklingar hafa mjg oft hjpaskipti lei sinni til hinnar stu fullkomnunar sem a lokum gerir hfa a mta frammi fyrir sjlfum Gui.

Leyndardmurinn - Gu
Menn jarar komast aldrei svo langt, a eir viti neitt verulegt um a vald, fyrr en eir hafa n hinni stu fullkomnun. egar eim verur leyft a stga inn fyrir rskuld lfsins og lta Gus stu tilveru, hafa eir unni hina fullkomnustu sigra og framt eirra heldur fram, en engar sgur fara af v sem ar fer fram. ar er tilvera hins sanna lfs, sem allir er kjsa lfi nafni framtarinnar, keppa a.

Lf mannanna efnisheiminum undirbr lf framhaldsins. v getur enginn veri krulaus um framkomu sna ea hugsanir v a jni maurinn v ga, er hann lei til lfsins, en jni hann v illa er hann lei til algleymsku.

ll tilveran er vel skipu hjlparverum, sem standa veri mnnunum til hjlpar. Hjlparvera er mannsandi sem hefur, eftir jafnvel margra alda jlfun, loks n v hmarki a mega hverfa inn framtarheima lfsins, en snr vi, niur til jarar mannanna, til ess a reyna a sporna vi v illa sem gnar mannkyninu.

Hjlpendurnir reyna a koma gum hrifum a skynjun mannanna, vaka yfir eim og hjlpa eim allan htt. eir vita a hver maur jarar ber snertingu hins andlega mttar innra me sr, og a er reynt a vaka yfir og varveita essa drmtu perlu. s

En mennirnir vera a samstemma sig hjlpendunum. eir vera a leitast vi, allri daglegri breytni sinni, a ekkert komist a eim nema a sem gott er. eir mega ekki breyta ea hugsa annig, a eir dragi til sn hin lgu fl sem sitja um a draga mennina niur. Nei, gttu ess a hvert gott og gfugt verk ea hugsun, samstemmir aeins vi a, sem gott er og gfugt alheimstilverunni og dregur ar af leiandi til sn g og sterk fl, og lttir hjlpendunum starf sitt vi jrina.

Ef augu n opnuust, svo a sir hi efniskennda sem er kring um ig, hvort myndir kjsa a sj bjarta, sterka hjlparveru, sem rttir r hendi sna, ea sj vefjast um ig auman jarbundinn anda, sem hefi nrt snar lgu hvatir me illum gjrum og hugsunum num, en hjlparveran yri a standa lengdar, vi a sndir hvergi hfileika til a veita henni mttku. jartilverunni eru eir til, sem vinna mti hjlparverunum: hin lgri fl, sem mennirnir sjlfir ala upp og rkta me slmri frammistu sinni.

Fr frumstiginu skja slirnar, r skja fram til nsta og fullkomnara stigs. elishneig eirra er rin eftur fullkomnara lfi. Jafnvel mean mevitundin er enn vknu skir frumanginn litli fram til lfs og roska. Fjarlgin vex honum ekki augum. Hann finnur mttinn, ann sem tilvera hans er fr komin og hann ber a djpi snu, a s mttur er sterkari allri fjarlg.

Fyrst egar essar litlu frumverur hafa komist t fyrir sinn frumheim, fara hinir msu roskamestu hjlpendur a veita eim eftirtekt. eir mla rtt essara nju tilvonandi flaga og finna ann htt hverju eir geta afkasta, ef eir komast a v marki sem eim er gefi vald til a n.

Allt, sem kemur hinum nja einstaklingi vi, sj hjlpendurnir einu augnabliki, sinn slrna htt. Engum hjlpanda dettur hug a aftra hinni nju orku, a komast alla lei, sem mguleikarnir leyfa, ea hn vill llu heldur sjlf sig leggja.


Hva vill maurinn sig leggja?
Hversu mikils viri ltur hann sjlfan sig?
Hvers viri er honum lf og framt?



Ekki framt hans jrinni, v a hn er ekki til. Heldur framt hans eilfinni, ar sem hann lrir a sj til hvers hann er - til hvers honum hafa veri gefnir mguleikar til ess a vera lifandi og starfandi vera. Allt framhald eins einstaklings fer eftir framkomu hans.



a vita menn jarar, a eim ber a lifa v andrmslofti sem roskar sl eirra og eir eiga a vera voldugir yfir tilfinningum snum. eim ber a neita lstum snum um framrs, svo enginn hlutur s ess megnugur a setja t af eirri lei, sem mguleikarnir veittu eim tkifri a ganga fr upphafi.

egar einstaklingur gerir afglp, er honum a fyrirgefanlegt - en verur hann lka a vera fljtur a leirtta villu sna. Einn einasti einstaklingur virist ekki geta veri strt atrii fyrir mlanlegu str ess rms sem hefur yfir lfi a ra. En hversu mikill er ekki fgnuurinn yfir einum einasta sem snr fr villu sinni og hversu djp er ekki sorgin yfir eim sem lta skammsni sna meiri en a alskyggna auga sem fylgir braut hans r eirri stru fjarlg ea hinni undraveru nlg krafti krleikans.

Hjlparverurnar mttu oft vera undrandi yfir mnnunum sem starfa skla efnisins. a eir viti um allt a lf sem tilheyrir eim, llum eim krafti og allri eirri bjrtu von, um a sigur eirra eigi a eftir a vinna bug veikleika mannanna. En v miur httir mnnum mjg vi a tefja fyrir roska snum og gera hinum frnfsu hjlparverum oft erfiara fyrir en skyldi.

Hinn dsamlegi lfgjafi alls lfs, hefur lagt fram svo fluga mguleika, a mnnunum arf aldrei a misheppnast neitt, sem eir vilja orka til eflingar framhalds og lfi.

Hver maur sendir fr sr tstreymi. essi snilega orka mannsins er eins srst hj hverjum fyrir sig, eins og mennirnir eru lkir ytri sn. tstreymi mannsins birtist alla vega litum. Hver einstaklingur hefur sn vissu einkenni en enginn au smu.


a liggur beint fyrir a tgeislunin er slrnn kraftur sem lsir mguleikum mannsins og blasir vi augum hjlpendanna og eirra sem hafa hina sjaldgfu aukaskynjun skyggnina fylgd me sr. Stundum getur hn jafnvel veri finnanleg eim, sem ekkert hafa nema nmleika sinn.

Vi flumst oft kunnan einstakling, nvist hans gerir okkur erfitt fyrir, a halda hinu rtta jafnvgisstandi og jafnvel hinn kunnugi maur veldur okkur alltaf einhverjum skiljanlegum erfileikum, annig a hvar sem vi hittum hann, er alltaf sama vingandi standi nvist hans. tgeislun okkar fellur ekki saman, slrnt stand er lkt og myndar svo margar mtsagnir, a a getur aldrei veri um anna en vanlan a ra nvist essa kunnuga einstaklings. Einstaklingar sem hafa svo lka eiginleika getur stai htta af a vera saman.

ll gindi sem vinga skapi, gerir andlegt starf mjg erfitt og segir a sig sjlft a okkur stendur nst a forast ll slk gindi. Allt sem vi vitum a veikir ea lamar einn ea annan htt, m ekki tilheyra eim sem vill n lengra, sem vill n settu markmii forsjnarinnar.

Margir hugsa ekki um neitt nema hina landi stund. En , sem hefur komist lengra og veist a a er til ra og fullkomnara vald, en a sem heimurinn bur r: skalt vkja llum fjtrum fr r og sndu yfirburi sem hefur roska fyrir utan inn lkama og fyrir utan nar jarnesku skir.

Eins og mnnunum mun egar vera ljst, er einstaklingurinn hlainn orku og orka hvers og eins einstaklings lsir kringum hann. Hinir msu litir tstreymisins sna betur en nokku anna hvaa standi essi ea hinn einstaklingurinn er. Orkan sem vefst sfellt kringum einstaklinginn, tekur sig vissa liti eftir hugsunum hans og breytni. eir sem egar eru komnir a v marki a sj og greina essa liti, geta ekki duli a fyrir sjlfum sr, hva sn eirra sannfrir um.

Einstaklingur sem er hreinn hugsun sinni og athfnum snir yfirleitt bla orkustrauma. Su eir miklir geta eir mynda fyrir augum sjanda nokkurs konar ytri hjp, sem kemur t fr lkamanum sjlfum.

Slkt sem etta er aeins til, a einstaklingurinn s allur inniluktur essari fngeru blu slu. a er miki oftar a maur sni einn, tvo ea fleiri bla geisla t fr t.d. brjsti og m alltaf hafa gar vonir um rangur um veru hans jrinni, mean blu geislarnir eru meirihluta orkustrauma hans.

Eins og ljsi og birtan eru skilyri einstaklingsins fyrir lkamlegri vellan hans, eins eru blu geislarnir snnun fyrir velgengni framhaldi framtar.

Rauir orkugeislar eru aftur mjg miki ru sambandi en eir blu. eir benda til of mikils lausltis. hvert sinn sem maur ea kona hefur haft mk vi ann einstakling ar sem engin st kemur til greina, btir hann ea hn egar vi sig njum rauum orkustraum. Me slkri framkomu geta hinir ljsblu fngeru litir horfi fyrir rum sem benda allt ara tt.

Blir og rauir orkulitir fara ekki saman til lengdar hj einstaklingi sem heldur fram a brjta, nema um mefdda eiginleika s a ra. En eir einstaklingar eru til sem bera skilyrin me sr inn essa tilveru, svo a barni vggunni ber merki styrkleika frumlfsins. A essum mannverum takist svo a varpa mera ljsi yfir samt sna, en fjldanum sem hefur fengi minni gjafir fr frumlfinu, er miki vst um.

Menn og konur sem bera bjartan geislamguleika fr frumlfi, geta bori hann gegnum jarlfi, n ess a sna hinn allra minnsta ekkingarvsi snu innsta djpi, a me eim leynist gti a sem aldrei hefur veri snd nein rkt, aeins vegna ess a maurinn hefur ekki komist svo langt, a leggja sig eftir v a ekkja gjafir snar og mguleika. a er vst a me aukinni jlfun mannkynsins, a eiga menn eftir a sj essa orkuliti og um lei verur a mjg str ttur, hvaa orkulitir varpast t fr srhverjum einstaklingi. Um lei og mannkyninu eykst mttur stendur v etta meira opi og snilegt. Einstaklinar munu vanda sig breytni sinni, svo a vissa eirra veri kvein um a a eim mistakist sem allra minnst, v er enn minni htta a augnablik falli r heild eirra, er eir vanda sig allri einlgni me a vera sannir einstaklingar.

eir sem eiga eftir framtinni a sj essa orkustrauma, mega ekki fura sig blossandi rauur einstaklingur geti lka snt blan lsandi geisla, en s geisli er ekki orinn til fyrir jlfun hans efninu heldur er hann skilyri fr fyrsta frumlfi sem fylgir manninum mean nokkur von er til, a hann falli ekki algleymslu.

S sem heur slk skilyri, hefur jafnframt sterkar gfur ea nman skilning, en maur veit aldrei hvort a hjlpendunum, essum "kraftbndunum" gangi vitund betur a komast a essum einstakling, ea bara hinum sem ganga fram hlfgerum sljleik. En algengt er a me hyggjulti flk, a tstreymi ess er okukennt, kvei, eins og ll andleg skynjan ess. Eftirtektarvert er a, a enginn skuli vera alveg eins. Margar eru leiirnar kringum hinn stra hring mannlfsins.

a einstaklingurinn innvinni sr bla geisla me hreinlfi og heilbrigum strfum, geta eir horfi mjg fljtlega ef broti er mti skilyrum eim sem urfa a rkja.

a veit einstaklingurinn af sinni eigin reynslu, af snu daglega hjkvmilega lfi, a a er lengur veri a innvinna en eya, og lengur veri a byggja upp, en brjta niur. v er a miki tjn fyrir hvern ann, sem fer gtilega me gti sitt, eirri stundu sem hann rfur niur, a hann veit hann ekki hvort hann getur nokkurn tma byggt aftur upp.

En svo aftur veri viki a orkulitunum, er ekki um neitt samstarf a ra hj blu og rauu einkennunum. Bli liturinn vkur fljtlega, en raui liturinn seinlega, enda er einstaklingurinn eins og n standa sakir, undantekningarlaust auugri af veikleika en styrkleika.

a er aeins tmabil sgu mannkynsins, me auknum skilningi opnum mguleikum, a manninum eykst rek til sigurs, og til a reka a burt sem ur hefur tla a vera -og ori- honum til tjns.

Hr hafa aeins veri teknir tveir litir og settir fram, n nokkurs tildurs ea fgunar. eir hafa sitt hvoru lagi eins gjrlka merkingu og tv or tungumli okkar geta haft.

Bli liturinn merkir rvekni og roska en s sterkraui merkir veikleika hsta stigi. S veikleiki fer herfrum, eins og a s enginn hlutur ri en augnabliks tilfinningin sem eir skjast eftir a framkalla og sem getur ori llum eirra vilja setningi yfirsterkari. annig er standi og essi jning er almennari en nokkurn tma ur.

Fyrir utan essa tvo liti, er auvita til mikill aragri lita, llum eim samsetningum sem hi fluga kerfi listar og fegurar getur sett saman. A sinni verur ekki fari nnar t r skringar. En me nkvmri agtni og sannri leit dpt sns lfs, m finna svr vi llum spurningum sem manninum er anna bor frt a skilja. tstreymi ea tgeislan mannsins hverfur ekki fr honum hans fyrsti og grfgerasti hjpur s lagur til hliar. Hjlpendurnir, sem umhverfi er fullt af, hafa fagra tgeislan. Hinir bjrtu geislar vefjast um eins og bjartur slarbjarmi. Er tgeislunin s hin sama, sem fylgdi eim jarvistinni. En eftir v sem sl eirra roskast, verur fegur tgeislunarinnar enn meiri og flugri og ferum snum til hjlpar sljum og vanroska mebrrum og systrum, lsir af essum fgru verum, eins og r vru einn fegursti geisli ferinni r landi eilfarinnar.

Nokku af starfi hjlpendanna er flgi v a eir beina blum fgrum geisla ea geislum fr sr sambandi vi blan geisla, sem einstaklingur efninu hefur innunni sr og veita honum annig beinan styrk fr sr. Ef maurinn breytir vel opnar hann um lei mguleika sjlfs sns, til a taka mti hrifum og orku fr hjlpandanum.

Hjlpendurnir reyna annig me kraftbndum snum a komast sem nnast samband vi mennina, svo a eir geti haft sem mest og sterkust hrif , og fengi li me sr, jafnvel n eirra vitundar oftast nr.

Hin margvslegustu kraftbnd sem fylla umhverfi reyna allan htt a sameinast mnnunum en andsturnar skapa erfileikana. a liggur v augum uppi, a einstaklingi, sem tekst a samrma sig v besta sem er honum sjlfum og umhverfi hans, lur betur en hinum, sem me slmri hegan tilokar hjlpendur og dregur sta ess til sn mannsanda sem eru svo skammt komnir roska snum, a allt tlit er fyrir a falli algleymsku.

Vi slkan vanroska og vanmttuga mannsanda vinna hjlparverurnar einnig miki starf. r reyna allan htt a hafa hrif , a eir sji hvert stefnir, ef eir ekki sna vi. Miki myndu mennirnir ltta starf hjlpandans ef eir httu a lta ti orku sna, sem nringu illra afla, og slkt er hverjum einstaklingi sjlfsvald sett.

Illa er s einstaklingur staddur sem efninu og vi burtfr sna r efninu, ekki einn einasta ann geisla sem mgulegt er a koma samband vi sterku strauma sem geta vaki lfsmagn hans. Betra hefi honum veri a vera aldrei til, f aldrei frelsi og mevitund.

a er dpra spor en nokkur getur gert sr grein fyrir fljtu bragi a jlfa sitt andlega stand sem allra best. jafnframt kemur a af sjlfu sr, a lkaminn breytir ekki mti vilja hsbndans.

v meiri sem jlfunin er gu hins ga og fullkomna, v betri og hlrri straumar vera fr eim mnnum, og v kraftmeiri og voldugri samtenging vi andlegu vini, sem frna krftum snum mnnunum til blessunar - ur en eir yfirgefa starfsemi sna, og skja lengra fram heim friinn, anga sem eir hverfa aldrei fr. Lfi heldur fram a knja mennina og sna eim fram , a raun og veru su eir svo kaflega vanmttugir n ess sem er kringum .

Mannsandinn stendur vi dyr hinna fullkomnu heima, en hugsar hann um ann unga, sem getur fengi mennina til a geyma og gleyma. eir geyma sr a til nsta dags, sem eir geta afkasta dag, og eir gleyma v a augnablikin la framhj eim og hverfa inn eilf hins lina tma, n ess a eir hiri vitund um a nota au.

En vegum hins rmauuga lfs bur vinur inn, og margir fleiri sem nungar okkar ekkja, og eir eru hpi hjlpendanna. eir hafa jafnvel komist inn til n og sett ljs vi dyr nar, ef vildir hagnta r gjf. a getur veri a hn virist ltil, en hn er mikils viri fyrir ann sem vill bta a upp sem hann fyrir; og um lei og einlgni vilt leita tilverunni eftir gfugustu flum hennar, opnast dyr nar og ljs hjlpandans streymir inn.

Ljs a sem hjlpandinn setti vi dyr nar er orka sem hjlpandinn sendir t fr sr, en hn er nskyld sl einstaklingsins. Ea hver er uppruni krleikans?

Um lei og hjlparvera reynir a hjlpa, hleur hn nringu kringum einstaklinginn og s nring er bara veikari orka en s sem leitai fram t fjarlgina. a er endurnrur kraftur fr hinum margjlfuu verum, sem lagur er fram til styrktar.

a er ekki lti sem lagt er slurnar fyrir hvern einasta einstakling og er hann oft mjg vafasamur. J, a er oft og tum afarmiki spursml, a a s hgt a f hann til a bera hi allra minnsta blmmagn.

a eru margar leiirnar tilverunni og allstaar er bei eftir r. r eru ekki sett takmrk um hvar mtt ganga. r eru ekki sett takmrk um hva mtt hugsa, v veist, a lfi er fyrir ig, og ert fyrir lfi. getur ekki rifist ar sem grurinn visnar og metur gjf na of mikils til ess a geta veri innan um , sem hafa tnt snum gjfum.

Auga itt starir t fjarlgina. Hugur inn nemur hvergi staar. a sem skynjun n fr ri vi er allt etta venjulega. Rtt vi ftur na flgur upp ltill fugl. Hann heldur flugi snu fram og hann hverfur t djp geimsins. Er ekki allt svona, tmt og kalt, nema ef vera kynni rtt ann tma sem grasi fr a gra og svo er ekki eins og allsstaar s jurtagrur me fjlbreyttri fegur. nei, allsleysi og tmleikinn er stundum svo sterkur og lamandi a a er eins og hann tli alla vegi a leggja undir sig.

annig vefur veikleiki inn um ig rmum snum. ekkir ekki lfi, ekkir ekki enn mguleikana, ekkir ekki hendina sem stillir strengina, svo eir veri hver vi annars hfi.

Allur heimurinn, allt mannlfi, allur geimurinn, sem auga itt eygir, er fullur af lfi; er runginn af lfsmagni. Andvarinn sem leikur um vanga inn er undir hrifum lfsins. Allt er smu skilyrum h. a eru vitni dauleikans sem hafa fyllt allt umhverfi me essum dulrku skilyrum. v ef vilt nema, m ig ekki vanta vifangsefni.

hinum stra geim getur fundi allt sem vilt roska ig me. Allt sem m vera til eflingar framhalds, getur fundi. Og hin auuga nttra hefur a geyma lkningu vi nnast llum sjkdmum sem finnast lndum heimsins.

En mennirnir eru seinir, eir hafa tplega lrt a enn a skja a ekki langt yfir skammt, sem eim er veitt til hjlpar. v er um a gera a lra a skoa a ekki sem einskisviri, a sem manni virist vera smmunir, v bak vi getur veri fali a sem ig vantar, til ess a ekkja athafnir atvikanna. a er ekki g ea , sem getum fullyrt neitt um ara, mean enn eru ekkt tildrgin. a getur veri a vi verum a leita vel og gtilega, einmitt eim stvum sem helst leit t fyrir a vru einskis viri.

Brnin tala barnaskap, en liggur oft rbeinn hugsanaferill a hjali eirra. ll smatvik eru vaxin t fr hinum strri leium. Fr stru ljsi m sj geislalmur t fjarlgina. Eins senda strri atvikin hin smrri fr sr. Hi auuga lf gng handa llum, eitthva vi hvers hfi. En skalt ekki seilast yfir au takmrk sem eru samboin r, v a getur gert smsteinana sem eru lei inni a kleyfu fjalli, smlkina a djpi og lama rtt ann og vilja sem tti, mtti og gat unni r snu eigin efni, og lagt a me visnuu blunum, sem hinn gskafulli hauststormur er viss me a taka me sr t vissuna.

a hltur a vera skilyrislaus regla fyrir allt heilbrigt lf a vera gtinn gagnvart eim sem nst manni standa. eir sem nst manni standa eru eir sem eru vi hli manns, hina og essa stundina. afvitandi skapar nrvera manns vellan ea vanlan eirra. Og slkt fer aeins eftir einstaklingunum. Hva miki eir vilja leggja til eirra skilyra sem eir hafa vl . Hversu miki eir vira , sem nst eim standa a og a skipti, hva glggan skilning eir leggja lfi heild sinni og hversu vitrum og djpsjum augum eir lta framt sem hin volduga hendi hefur leitt a.

Vi stndum fyrir opnum dyrum hinnar eilfu tilveru hins dsamlega lfs. Lttu orku na leggja hi mttauga vald sitt yfir veikustu hliarnar leium mannkynsins, svo eir leggi ekki ofurunga vanmttarins hvern yfir annan.

Daui er aeins afl vanmttarins, algleymskunnar, sem er bundin hlekkjum jarar. ri tilverustigum finnst hvergi sigur, aeins sigur fyrir eim sem fram vilja skja, en er barttan mikil fyrir eim sem vilja hjlpa hinum jarbundnu. a er hvldarlaust starf og stundum ltill rangur.

Hinn heilagi lfskraftur ekkir einn leiir mannanna og hann hefur boi eim, a eirra skuli sigurinn vera. Hann sjlfur hefur kennt eim, a ekkert afl skuli eim sterkara vera, vilji eir fylgja hinum rtta mlsta, sem er fyrirboi hins komanda. Hi komandi lf er lei til ess fullkomna, hinar mrgu leiir a hsi fursins, ar sem allir rmast eim takmrkuu hblum.

Lfi er stvandi framrs, r og hrafara, en a fer a mestu leyti framhj manninum, sem oft fer yfir me snum sama jafna hraa, eins og ekki s a neinu a keppa. eru hinir snilegu vinir stugu kappi um a komast sem lengst v a hjlpa eim sem enn eru vi efni, ea aeins komnir upp hina drungalegu svefnoku nestu stigunum.

Hjlpendurnir fr hinum fullkomnu heimum eru eir snilegu orkuberar, sem sleppa engri stund framhj a komast sem nst okkur, sem erum reikul og viljum ltt skja fram. Kapp essara frnfsu vina er a gera sig skiljanlega, eir su snilegir. Vilji eirra er a verka , en missa ekki af eim sem gefa viljandi ea jafnvel viljandi tkifri sr.

okkur bresti eflaust krleika vi slka mannvini, geta tilfinningarnar ofurlti sagt um hvernig hrif a hefur, egar vi gerum allt til a bjarga okkar besta vini fr brri httu, en hann vill v ekki gera neitt til ess a hjlpa til, heldur gengur fram t voann, og vi finnum engin r til ess a vekja hann. Slk bartta getur ori okkur hin yngsta raun. En etta er aeins ftklegt dmi mts vi allt a sem "kraftbndin" hafa a berjast vi.

Spurningin er: hvenr vakna mennirnir og koma hver rum til hjlpar og reyna jafnframt a bjarga eim sem um ratugi hafa leita sofandi a httunni og halda enn ann dag dag fram a lifa veikustu hlium eirra sem efni byggja.

a er mannlegt a berjast margs konar barttu. En a er veiklun a lta nautnalf og andstur framhaldsins toga sig af rttri lei. Vi a missir lf okkar gildi sitt og bartta hinna snilegu vina er til einskis.

Gleymum ekki sambandi v sem bnin veitir okkur. Hn er okkar besti stuningur og fullkomnasta jlfun. Bnin dregur hin gu fl a, en fjarlgir hin lakari, sem aldrei lta freista a komast sem allra nst.

v er a stareynd, sem allsstaar mun sanna sig, a bnalf allt er mikils viri. En a er ekki hgt a skylda neinn til a bija, ef hann finnur enga rf ea kllun hj sr til ess, en a er hgt a heimta a af llum mnnum, a hugsa vel, aldrei nema vel, hver til annars, hvort sem menn eru fjr ea nr.

Sjlfs sn vegna verur maurinn a vera vandur a hugsunum snum. hann hugsi aeins um sna eigin persnu, en ekki vitund um samferamenn sna, eru heilbrigar hugsanir hreinn vinningur fyrir framtina. Og svo ttum vi a vera fullkomin, a vi ttum ekki a ala upp okkur allskonar lesti, me tmdum vilja og okukenndum hugsunum.

Einstaklingar mega ekki nra, ala upp, hin slmu fl me sinni eigin veiklun. Lttu aldrei nema a besta rast innan takmarka hins fyrsta hjps sem i hafi klst . Sndu einbeittan vilja og mun allt fara vel, v ef tkin eru einlg, eru allar lkur til a "kraftbndin" ni marki snu.

ll framt einstaklingsins veltur honum sjlfum. Lfi hefur ori til fyrir mannkyni. Hinir mrgu mguleikar hafa einnig ori til fyrir a takmarkaa frjlsri, sem manninum er gefi. snu taumlausa frelsi snir hann hversu mikils viri honum finnst a, sem hin fyrsta hendi hefur lagt lei hans. a hvorki heyrir n sjir daglegan htt na andlegu vini, getur samt glatt ig vi a getur n v marki a andlegt samband takist milli n og eirra. Og egar kveur inn fyrsta hjp, standa fyrir framan ig opnar dyr a eim mrgu leium, sem liggja a hinum msu hblum framtarinnar.

Gu hefur gert manninn a voldugu afli, og gert fyrir hann allt, svo hann geti ori sem rkastur af eim mtti sem einkennir heima hins lifandi lfs. v skaltu ltta hjlpendum starf sitt, v eir berjast fyrir a berir fram lsandi ljs itt n ess a nir eigin skuggar falli a.



2000-2006 North & South Web DesignTM